در این صحرای بی آغاز و بی پایان

در این صحرا که جز گردو غباراز ما نمی ماند

همین ده روز هستی را امان می داد !

دلش را ناله ی تلخ سیه روزان تکان می داد !

دلم می خواست :عشقم را نمی کشتند

صفای آرزویم را که چون خورشید تابان بود می دیدند

چنین از شاخسار هستیم آسان نمی چیدند

گل عشقی چنان شاداب را پرپر نمی کردند

.به باد نا مرادی ها نمی دادند

به صد یاری نمی خواندند

به صد خواری نمی راندند

من عشق را در تو

تو را در دل

و دل را در موقع تپیدن

وتپیدن را به خاطر تو دوست دارم

من غم را در سکوت

سکوت را در شب

شب را در بستر

و بستر را برای اندیشیدن به خاطر تو دوست دارم

ابتداي عشق ، يك نگاه است و انتهاي آن جاودانگي ،عشق بارانيست بي امان كه از آسمان مي بارد تا كشتزارهاي الهي را متبرك سازد .

عشق چيزي نمي دهد مگر همه وجود خويش را و چيزس نمي گيرد مگر از دستان خود

عشق هرگز جوياي تملك نيست و هرگز به تملك در نم آيد . عشق براي خود بسنده است . عشق بي نياز است

عشق شما را با رازهاي دلتان آشنا مي سازد تا به پاره اي از قلب بزرگ زندگي بدل شويد

عشق واژه اي است از جنس نور كه دستي از جنس نور آنرا بر صفحه اي از جنس نور نوشته است   

از زندگی سه چیز آموختم:

1 از عشق رسوایی

2 از دوست بی وفایی

3 از شب تنهایی

چه ساده با گریستن خویش زاده می شویم و

چه ساده با گریستن دیگران از دنیا می رویم و

میان این دو سادگی معمایی میسازیم به نام زندگی

ست

ذهن ما باغچه است
گل در آن بايد كاشت
گر نكاري گل من
علف هرز در آن ميرويد
زحمت كاشتن يك گل سرخ
كمتر از برداشتن هرزگي آن علف است
گل بكاريم بيا
تا مجال علف هرز فراهم نشود
بي گل آرائي ذهن
نازنين هرگز آدم آدم نشود

شبیه برگ پاییزی ، پس از تو قسمت بادم

خداحافظ ، ولی هرگز نخواهی رفت از یادم

خداحافظ ، و این یعنی در اندوه تو می میرم

در این تنهایی مطلق ، که می بندد به زنجیرم

و بی تو لحظه ای حتی دلم طاقت نمی آرد

و برف نا امیدی بر سرم یکریز می بارد

چگونه بگذرم از عشق ، از دلبستگی هایم ؟

چگونه می روی با اینکه می دانی چه تنهایم ؟

خداحافظ ، تو ای همپای شب های غزل خوانی

خداحافظ ، به پایان آمد این دیدار پنهانی

خداحافظ ، بدون تو گمان کردی که می مانم

خداحافظ ، بدون من یقین دارم که می مانی !!! 

عاشقانی را می شناسم که خوشنود می گردد

با دوستت دارم هــــا و جمــــــــلاتی زیبــــا

ولی اینها تو را در قلب من جای نخواهد داد

نــــه هرگــز نمی تـوانی قــلبم را بربایـــــی

تــــنها بـــا  واژه ها یـی لطیف کـه میـگویی

بستـه به کارهایی اسـت که انجـــام می دهی

به تو می گویم:     اگر می خواهی باور کنم

تــنها کسی که تو نیاز داری من هستـــــــــم

نیـــــاز بــه دلـــیــلـــی عــاشقــانــــه دارم

زیـــــــــــــــرا دوســــتــــم داشــــتـــــــی!

بخاطــر تــــمام محـبتـــی که رواداشتــــی

بخاطــر تــــمام صداقتی که نشانم دادی

                                                     بخاطــر تــــمام لذتی که به زندگیم بخشیدی

                                                     بخاطــر تــــمام اشتباهاتی که نا دیده گرفتی

                                                     بخاطــر هر رویایی که به حقیقت رساندی

                                                     بخاطــر تــــمام عشقی که در تو یافتم

                                                     تا ابد از تو سپاسگزارم

 گناهي ندارم ولي قسمت اينه

كه چشماي كورم به راهت بشينه

براي دله من واسه جسمه خستم

مني كه غرور رو تو چشمات شكستم

بعد از تو من چه کنم با این دل تنها تنها دعا میکنم به اندازه ی تنها ییها یم خوشبخت شوی اما پریچهرمان را خواندی با گریه هایم گریه کردی با خنده هایم خندیدی مرحبا بر تو آفرین اما تو کجا خواهی نوشت از بی وفایی بازی روزگار من می نویسم تو بخوان اما دیگر با گریه هایم گریه مکن بگذار در این تنهایی بغض غزلگریه هایم را با یاد تو گریه کنم هر چند که گریه هایم از شانه های تو بی نصیب است هر وقتی غروب غزلی دلتنگی برای شب نوشت و رفت من به شوق هرم گرم نفسهایت دل را در تنهایی به یاد و خاطره های تو سر گرم می کنم ترا به حرمت دلتنگیها ی عاشقی هرگز فکر نکن که تنهایی بدان که همیشه چشمانی نگران توست می توانم شعر کنم بآسانی همهْ آن تپش,قلب, دریایی کز بیقراری, دیداری موج می شود. آن که می آید، آن قطرهء مهربانی که بر دستان, کف آلودهء رودی چون آواز می آید. می توانم شعر کنم بآسانی پرواز, باژگونهء آبشاری کز برای, بوسه ای بر صخره ای - که فرود را زیبایی بخشید - درد, بَدنامی را بوسه می شود. باز در چهره خاموش خیال خنده زد چشم گناه آموزت باز من ماندم و در غربت دل حسرت بوسه هستی سوزت باز من ماندم و یك مشت هوس باز من ماندم و یك مشت امید یاد آن پرتو سوزنده عشق كه ز چشمت به دل من تابید باز در خلوت من دست خیال صورت شاد ترا نقش نمود بر لبانت هوس مستی ریخت در نگاهت عطش توفان بود یاد آنشب كه ترا دیدم و گفت دل من با دلت افسانه عشق چشم من دید در آن چشم سیاه نگهی تشنه و دیوانه عشق یاد آن بوسه كه هنگام وداع بر لبم شعله حسرت افروخت یاد آن خنده بیرنگ و خموش كه سراپای وجودم را سوخت رفتی و در دل من ماند بجای عشقی آلوده به نومیدی و درد نگهی گمشده در پرده اشك حسرتی یخ زده در خنده سرد هیچ وقت ،هیچ چیز را بی جواب نگذار!!! جواب نگاه مهربان را با لبخند جواب دورنگی را با خلوص جواب مسئولیت را با وجدان جواب بی ادب را با سكوت جواب خشم را با صبوری جواب پشتكار را با تشویق جواب كینه را با گذشت جواب گناه را با بخشش جواب دلمرده را با امید جواب منتظر را با نوید.

اسکله

 آهای تویی که از چشات یه عمریه دوره دلم  /

به خاطر داشتن تو همیشه مغروره دلم  /

اسکله ناز چشات حریم امن قایقم /

 تو ساعت یه ربع عشق عقربه دقایقم...

گرمي دستاي تورو به صدتا دنيا نمي دم

هروقت كه يارم تو بودي بي كسي رونفهميدم

تو بنده دل سلول عشق حبس نگاتو مي كشم

ولي بازم رو ميله هاش عكس چشماتو مي كشم

اي غصه بي سروته شعربدونه قافيم براي مرگ اين صدا

نبودن توكافيه...

اگر تنهاترین تنها شم

                        باز هم خـــــــــدا هست

 خرسندم در شادی قلبی که به لبخندی اوج را می طلبد و

 ثنا گوی ندای هستم که مرا به خویش می خواند  !

 آنجا که من نیستم و او هست !

 من فریاد سر می نهم و

 او عین عمل را در غیبت من به تجلی می نشاد !

و باز مردی جلوگر می شود در قامت دوست !

احرام به تن می گیرد و من لبیک می شوم !

من خنده و اشک و اه می شوم ! او در کعبه طواف می شود !

من راهی خویش می شوم ! دوست راهی من می شود !

من سجده و او نشانم می شود !

من اشک و او نگاهم می شود !

من سماء و او شبابم می شود !                   

من مست و او ساغرم می شود !

دَه شاخه گل برات میفرستم،نُه تا طبیعی و یه دونه

گل را دوست دارم o0o0o0o0o به خاطر زیبا ییش 

دریا را دوست دارم o0o0o0o0o به خاطر بزرگیش  

کوه را دوست دارم o0o0o0o0o به خاطر صبوریش

مرگ را دوست دارم o0o0o0o0o به خاطر سکوتش   

گل را دوست دارم o0o0o0o0o به خاطر زیبا ییش 

دریا را دوست دارم o0o0o0o0o به خاطر بزرگیش  

کوه را دوست دارم o0o0o0o0o به خاطر صبوریش

باران را دوست دارم o0o0o0o0o به خاطر آرامشش   

دَه شاخه گل برات میفرستم،نُه تا طبیعی و یه دونه

شبنم  را دوست دارم o0o0o0o0o به خاطر طراوتش   

و آخرتو را دوست دارم o0o0o0o0o به خاطر مرگ وگل     

   دریا وکوه و باران وشبنم بو

آن بهاری

که در کوچه دلتنگی من

جاری بود

و در آشفتگی بودن من

ساکن شد

چمدان اش را بست

و در اندوه غریبی

رفت با شهریور

پشت دلشوره این

پنجره باز

بی کسی می خندد

دستهایم خالی است

خسته ام

پای امروزم را

کفش دیروز یدک می کشد و

می لنگد

من در این حجم حقیری

که اتاق است نام اش

عشق در

گلدان دلم می کارم

می  خوابم

می دانم

که از هر روزنه خوابم باز

وحشت کابوسی می روید

صبح در آینه تکرار شدم

بی کسی تکرار شد

دل من می خواهد

پرده پنجره را پس بزند

جای دستهای تو

اینجا خالی

زندگی پر از قشنگی است مثل خواب یک کبوتر

                                     *

                                    زندگی پر از سپیدی است مثل کاغذهای دفتر

                                     *

زندگی یه حس زیباست مثل احساس یک کبوتر

                                     *

                                مثل خوابیدن تو گلدون خواب غنچه ها رو دیدن

                                     *

زندگی رو سخت نگیر زندگی ساده ساده است

                                      *

                                 حل میشه سختی با کوشش زندگی اوج ارادست