تنهاييم را با تو قسمت مي کنم
سهم کمي نيست
گسترده تر از عالم تنهايي من عالمي
غم آنقدر دارم که مي خواهم تمام فصل ها را بر سفره رنگين خود بنشانمت
بنشين
غمي نيست
حواي من بر من مگير اين خود ستايي را که بي شک تنها تر از من در زمين و آسمانت آدمي نيست
آيينه ام را بر دهان تک تک ياران گرفته ام
تا روشنم شد در ميان مردگان همدمي نيست
همواره چون من نه
فقط يک لحظه خوب من بينديش
لبريزي از گفتن ولي در هيچ سويت محرمي نيست
من قصد نفي بازي گل را و باران را ندارم
شايد براي من که همزاد کويرم شبنمي نيست
شايد به زخم من که مي پوشم ز چشم شهر آن را در دست هاي بي نهايت مهربانش مرهمي
شايد و يا شايد
هزاران شايد ديگر اگرچه اينک به گوش انتظارم جز صداي مبهمي نيست

الو ... الو... سلام

کسي اونجا نيست ؟؟؟؟؟

مگه اونجا خونه ي خدا نيست؟

پس چرا کسي جواب نميده؟

يهو يه صداي مهربون! ..مثل اينکه صداي يه فرشتس .بله با کي کار داري کوچولو؟

خدا هست؟ باهاش قرار داشتم.. قول داده امشب جوابمو بده.

بگو من ميشنوم .کودک متعجب پرسيد: مگه تو خدايي ؟من با خدا کار دارم ...

هر چي ميخواي به من بگو قول ميدم به خدا بگم .

صداي بغض آلودش آهسته گفت يعني خدام منو دوست نداره؟؟؟؟

فرشته ساکت بود .بعد از مکثي نه چندان طولاني:نه خدا خيلي دوستت داره.مگه کسي ميتونه تو رو دوست نداشته باشه؟

بلور اشکي که در چشمانش حلقه زده بود با فشار بغض شکست وبر روي گونه اش غلطيد وباهمان بغض گفت :اصلا اگه نگي خدا

باهام حرف بزنه گريه ميکنما...

بعد از چند لحظه هياهوي سکوت ؛

بگو زيبا بگو .هر آنچه را که بر دل کوچکت سنگيني ميکند بگو..ديگر بغض امانش را بريده بود بلند بلند گريه کرد وگفت:خدا جون خداي مهربون،خداي قشنگم ميخواستم بهت بگم تو رو خدا نذار بزرگ شم تو رو خدا...چرا ؟اين مخالف تقديره .چرا دوست نداري بزرگ بشي؟آخه خدا من خيلي تو رو دوست دارم قد مامانم ،ده تا دوستت دارم .اگه بزرگ شم نکنه مثل بقيه فراموشت کنم؟

نکنه يادم بره که يه روزي بهت زنگ زدم ؟نکنه يادم بره هر شب باهات قرار داشتم؟مثل بقيه که بزرگ شدن و حرف منو نمي فهمن.

مثل بقيه که بزرگن و فکر ميکنن من الکي ميگم با تو دوستم .مگه ما باهم دوست نيستيم؟پس چرا کسي حرفمو باور نميکنه ؟خدا چرا بزرگا حرفاشون سخت سخته؟مگه اينطوري نمي شه باهات حرف زد...

خدا پس از تمام شدن گريه هاي کودک:آدم ،محبوب ترين مخلوق من.. چه زود خاطراتش رو به ازاي بزرگ شدن فراموش ميکنه...کاش همه مثل تو به جاي خواسته هاي عجيب من رو از خودم طلب ميکردند تا تمام دنيا در دستشان جا ميگرفت.

کاش همه مثل تو مرا براي خودم ونه براي خودخواهي شان ميخواستند .دنيا براي تو کوچک است ...

بيا تا براي هميشه کوچک بماني وهرگز بزرگ نشوي...

کودک کنار گوشي تلفن،درحالي که لبخندبرلب داشت در آغوش خدا به خواب فرو رفت.....

دیدم دلم گرفته !................هوای گریه دارم ...............تو این غروب غمگین

دور از رفیق و یارم ..........دیدم دلم گرفته ............دنیا به این شلوغی

این همه آدم اما ............من کسی رو ندارم ..............دیدم غروبه اما

نه مثل هر غروبی ...........پهنای آسمونه ............هرگز ندیده بودم

از غم به این شلوغی ..........دیدم که جاده خسته س ...........از این که عمری بسته س

اونم تمام حرفاش ...............یا از هجوم بارون ............یا از پلی شکسته س

اونم تمام راهاش یا انتها نداره .............یا در میونه بسته س

من و غروب وجاده ...............رفتیم تا بی نهایت ..........از دست دوری راه

یکی نداشت شکایت ................گم شدیم از غریبی ..............من و غروب و جاده

از بس هوا گرفته .............از بس که غم زیاده ...........پر از غبار غم بود

هر جا نگاه می کردی ...........کی داشت خبر که یک روز میری که بر نگردی!!!!!!.

به دنبالم مگرديد

مرا كسي در باورش

به سياه چال فراموشي فرستاده است.

چه كسي در اولين شب پاييز

خواب بهارگان چلچله ها را

در انديشه بد سگال پرندگان جستجو كرد

كه اينچنين مرا

در باورتان نقش بسته ايد؟
 
آري

كيفر سوزاندن حجره ها نيز بر گردن من است

مردم شهر آرام آرام به خواب ميروند

تا شايد خواب دزد شهرشان را خواب ببينند.

اماجرم من

قدم زدن در جاده اي تاريك و خاليست

و كيفرم

جماعتي ست داس به دست

كه درخت مي پرستند و

استخوان مادران پير ميجوند.
 
من اما تب ميكنم در بستري پنهان

ودر انديشه جرمي شيرين

گرماگرم

جان ميدهم تنها!!!

شبي در شب ترين شبها، تو ماهم مي شوي آيا؟!

تو تسليم تماشاي نگاهم مي شوي آيا ؟!

شبيه يك پرنده، خيس از باران كه مي آيم

تو با دستان پر مهرت، پناهم مي شوي آيا ؟!

پس از طي كردن فرسنگها راهي كه مي داني

كنار خستگيها، تكيه گاهم مي شوي آيا ؟!

شناكردن ميان خاك را من بلد هستم

تو اقيانوس موج آماج راهم مي شوي آيا؟!

نگاه ناشيانه من به هستي داشتم عمري

تو تصحيح تمام اشتباهاتم مي شوي آيا ؟!

ا گر بي روز و بي تقويم ماندم من

به و صل فصلهايت، سال و ماهم مي شوي آيا؟!

براي دوستم داري گواهت بوده ام عمري

براي دوستت دارم گواهم مي شوي آيا؟!

شب افسانه اي با تو طلوع تازه اي دارد

تو در صبح اساطيري پگا هم مي شوي آيا ؟!

عشق من صبور و ساده اي اما ،عميق و ژرف،

براي حرف نجوا، نعره چاهم مي شوي آيا ؟!

پس از صد سال ا گر بد ترجمه كردي نگاهم را

به پاس اشكهايم عذر خواهم مي شوي آيا ؟!

تو شيرينتر از آن هستي كه شادابيت كم گردد

و از خود تلخ مي پرسم تباهم مي شوي آيا؟!!!!

مدام دستم رااز دستان نگراني که مراقبم بود رها مي کردم
و آرزويم بود که يکبار هم که شده تنها از خيابان زندگي رد شوم .
حالا که ديگر نمي شود بچه بود و فقط مي شود عاشق بود از سر بچگي ، 
هر چه وسط خيابان زندگي سر به هوا مي دوم ، 
هيچ کس حاضر نمي شود دستم را بگيرد و
براي لحظه اي حتي مراقبم باشد!!!!

من زير آسمان بلند هستم ... راه مي روم ... نفس مي کشم .
من اين روزها زياد دلم مي گيرد ...
حس مي کنم در اين لحظه ناشناخته ترينم ...
عادت مي کنم به فهميدن ... کنار مي آيم با بودن ...
طي مي کنم با زندگي ... گذر مي کنم از اتفاق ...
دلم فرياد مي خواهد و طبيعت بکر و يک سکوت عميق و
تبسمي طولاني ...

چه کسی خواهد دید

مردنم بی تو؟

بی تو مردم ، مردم!

گاه می اندیشم

خبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید؟

آن زمان که خبر مرگ مرا

از کسی می شنوی ، روی تو را

کاشکی می دیدم

شانه بالا زدنت را

بی قید!

و تکان دادن دستت که

مهم نیست زیاد

و تکان دادن سر را که

عجیب ! عاقبت مرد؟

افسوس!!!

کاش می دیدم!

من به خود می گویم:

چه کسی باور کرد

جنگل جان مرا

آتش عشق تو خاکستر کرد؟

باد کولی ، ای باد

تو چه بی رحمانه

شاخ پر برگ درختان را عریان کردی!!

و جهان را به سموم نفست ویران کردی

باد کولی تو چرا زوزه کشان

همچنان اسبی بگسسته عنان

سم فرو کوبان بر خاک گذشتی همه جا؟؟

 نبش قبر کله این دنیا واسم قده یه تابوته

  نیودت مثل کبریت و دلم انبار باروته                                      

تنها نرو این راه رفتن نیست

                          دنیای تو چیزی بجزءمن نیست

تو از خودت چیزی نمیدونی

                         تنها نرو تنها نمیتونی

میری که بافکرتو تنهاشم

                        میری که هم درد خودم باشم

توآخر این راه ونمیدونی

                       تنها نرو تنها نمیتونی

من از هوای جاده دلگیرم

                         ازفکرشم دلشوره میگیرم

این آینه تو فکرشکستن نیست

                                 باور،نکن این صورت من نیست

سخت است درد خود را از دیگران شنیدن

از عاشقی نگفتن از عشق دل بریدن

سخت است از پرستو پرواز را گرفتن

یک تکه از جهان را بر دوش خود کشیدن

سخت است از رهایی با دست بسته گفتن

دنیای کودکی را از کودکان خریدن

سخت است از ستاره با نور ماه گفتن

از پود دل گسستن در تار دل تنیدن

سخت است با شقایق از کوچ لاله گفتن

با لاله ها نشستن با قاصدک پریدن

سخت است مهربانی از آشنا ندیدن

یکبار دل سپردن صر بار دل بریدن

آرزو

نمی دانم پس از مرگم چه خواهد شد

نمی دانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت

ولی دوست دارم از خاک گلویم سوتکی سازد

به دست کودکی گستاخ و بازیگوش

که دمادم نفس گرمش را بر گلویم سخت بفشارد

تا خواب آشفتگان خسته را آشفته تر سازد

بدین سان بشکند سکوت مرگبارم را!!!

حس تازه

گفتنی هامو شنیدی

من دیگه حرفی ندارم

تو رو تا یه حس تازه

با خودت تنها می ذارم

گاهی وقتا توی خلوت

میشه عشقو زیرو رو کرد

میشه بی ترس شنیدن

 با یه آینه گفتگو کرد

پشت یه سوال مشکل

گاهی یه جواب ساده س

خیلی وقتااین سواره،

که تو حسرت پیاده س

بین بودن و نبودن

گر چه یک ثانیه راهه

بین رفتن و نرفتن

گاهی صد ساله سیاهه

توی تردید نگاهت

پر خوابای ندیده س

تو یقین آرزوهات

لحظه های نرسیده س

وقتی که میون راهی

نگو آخرش همینه

همیشه تو پیچ جاده

اتفاقی تو کمینه

گفتنی هامو شنیدی

من دیگه حرفی ندارم

تو رو تا یه حس تازه

با خودت تنها می ذارم

مثل باد سرد پاییز غم لعنتی به من زد

حتی باغبون نفهمید که چه آفتی به من زد

رگ وریشه هام سیاه شد تو تنم جوونه خشکید

اما این دل صبورم به غم زمونه خندید

آسمون مست جنونی، آسمون تشنه خونی !

آسمون مست گناهی ، آسمون چه روسیاهی !

اگه زندگی عذابه یه حبابه روی آبه

من به گریه هام می خندم میگم: این همش یه خوابه

آسمون تو مرگ عشقو توی یافته هات نوشتی

توی غم نامه تلخت اسم منو نوشتی

من به لحظه شکستن ، اگه نزدیک اگه دورم

از ترحم تو بیزار ، من خودم سنگ صبورم

آسمون تیشت شکسته ، من دیگه رو پام می مونم

منو از تنم بگیری رو ترانه هام می مونم

اگه زندگی حبابه ،یک حبابه روی آبه

من به گریه هام می خندم میگم : این همش یه خوابه

دریاب مرا، دریا

ای بر سر بالینم افسانه سرا، دریا

افسانه عمری تو، باری به سرا دریا

             *****

ای اشک شبانگاهت ، آیینه صد اندوه

وی ناله شبگیرت ، آهنگ عزا دریا

             *****

با کوکبه خورشید ، در پای تو می میرم

بردار به بالینم دستی به دعا دریا!

             *****

امواج تو، نعشم را افکنده در این ساحل

دریاب مرا دریا، دریاب مرا دریا

             *****

زآن گمشدگان آخر با من سخنی سر کن

تا همچو شفق بارم خون از مژه ها دریا

             *****

چون من همه آشوبی ، در فتنه این طوفان

ای هستی ما یکسر، آشوب و بلا دریا!

             *****

با زمزمه باران در پیش تو می گریم

چون جنگ هزار آوا پر شور ونوا دریا!

             *****

تنهایی وتاریکی آغاز کدورت هاست

خوش وقت سحر خیزان وآن صبح وصفا دریا

             *****

بردار رو ببر دریا، این پیکر بی جان را

بر سینه گردابی ، بسپار وبیا دریا

             *****

تو ، مادر بی خوابی،من ،کودک بی آزارم

لالایی خود سر کن از بهر خدا دریا

             *****

دور از خس وخارم کن ، موجی زن وپاکم کن

وین قصه نگو با کس ، کی بودوکجا؟ دریا!

             *****

        دریاب مرا دریا، دریاب مرا دریا

یک دعای متفاوت

ای خدای بزرگ (پدرآسمانی)،کمک مان کن تا به خاطر بیاوریم آن کسی که دیشب درخیابان راه مارا بست،مادرتنهایی بودکهآن روزبعدازنه ساعت کار می راند که با عجله به طرف خانه اش برودتاشام،درست کند، به درس بچه هابرسد،رخت هارابشویدوچنددقیقه با ارزش زاکنارفرزنداننش بگذراند.

*********

کمک مان کن تابه خاطر بیاوریم آن مردجوان وژنده پوش بی تفاوتی که تنش راخالکوبی کرده بودوبدون اینکه هیچ تغییرمثبتی درزندگی اش بدهد،شاگرد مدرسه مضطرب نوزده ساله ای که همه هوش وحواس اش درپی امتحانات نهایی اش بودومی ترسیدنتواندبرای ترم بعدوام(تحصیلی)بگیردومخارج تحصیلاتش را بپردازد.

*********

خدایا به یادمان بیاورآن آدم بی تفاوتی که هرروزدریک گوشه نشسته

وگدایی می کند(درحالی که بایدکارکند)

اسیراعتیاداست که ما فقط می توانیم آن رادر

وحشتناک ترین کابوس های شبانه مان ببینیم.

*********

کمک مان کن تا به خاطربیاوریم آن زوج پیری که با زحمت

در راهروی فروشگاه(ضمن سدکردن راه دیگران)قدم میزدندو

ازلحظات خودبهترین استفاده را می بردند(اگرچه نتیجه آزمایش های هفته قبل زن نشانگراین بودکه آخرین خرید مشترک آن دوخواهدبود می خواهند

که این لحظه های آخرراباهم مزمزه کنند.)

*********

ای خدای بزرگ (پدرآسمانی)هرروزبه یادمان بیاورکه ازمیان همه نعمت هایی

که به ماارزانی داشتی ای،بالاترین آن محبت است،

اگرچه کافی نیست که به عزیزان مان محبت کنیم.

خدایادل هامان رابگشا،نه فقط به روی نزدیکان مان،بلکه به روی همه انسان ها.

مست شراب کهنه اش ، مستانه را هشیار کی؟

من بید مجنون رهش ، افسرده و افتان او

این کوژ فد افتاده را سرو بلند سربار کی ؟

با نور مه شادان شد این پیکر یخ بسته ام

سوزان و خاکستر گشتم با نور آن خورشید کی؟

نه آتش دوزخ غمم نه جنتش رویای من

پس کو نشانی  از وطن آنسان که باد آرام کی؟

گشته است دلم غمکده و در هجر آن نایاب رخ

پس کی وصال روی او ، محو در آن محجوب کی؟

در پس این کوچه های تیره ام شبتاب بود

از غروبی که به قلبم گل نشاندی ماه من

قلب من با یاد تو هر لحظه ای بی تاب بود

روی سنگ فرش های ساحلی ، سرخی شفق را به نظاره نشسته ام و در خاطر هام حس شیرین گل و بال کبوتران سپید در هم تنیده اند.

هر بهار به یاد گل وجودت گلی در گلدان فلبم می کارم و نمی دانم کدامین گل را به جست و جوی عطر تو می باید بوئید.

هر گاه پیچک اندوه حریر بی تاب دلم را در هم می پیچد تنها واژه امید نام راستین توست که پریشانی هایم را سامان می بخشد و نقطه ای از جنس پایان تنها حضور آبی توست .

ای خدای من !!!

که نام تو در کویر وحشت هراس از هر پوزخندی را ناممکن می کند . تا ستونی چون تو دارم از زلزله باکم نیست .

پروردگارا!!!

آن زمان که پشت به درگاهت به دنبال ابلیس قدم بر می داشتم

زمزمه ناسپاسی بر لب راندم ، آه از نهاد هستی بر آمد و زمین صدای محزون بر آورد .

خدای من !!!

ندامت در نگاه من موج می زند.

ای کعبه دل!!!

ای هستی آرزوهام !!!

ای کسی که در دورترین آفاق به دنبال بخشایش توام !!!

ای که بخشایشت از گذشته بر من آشکار بوده است!!!

مرا ببخش از اینکه اینگونه ناسپاست بودم و به دنبال ابلیس وجودم قدم برداشتم و از تو ، خالقم دور گشتم .

مرا ببخش ای یگانه معبودم.

مرا ببخش

چقدر سخته که تو این زندگی جایی برایت نیست.

چقدر سخته که هیچ کس جز خدا به حرفهایت گوش نکند.

چقدر سخته که بخوای حرفهای دلتو به کسانی بگی که زبانت را نمی فهمند.

چقدر سخته که حتی اشک ریختن هم تسکین دهنده قلب خسته ات نباشد.

از واقعه ای تو را خبر خواهم کرد

آن را به دو حرف مختصر خواهم کرد

با نام تو در خاک نهان خواهم شد

با مهر تو سر زخاک برون خواهم کرد

با مداد رنگی هایم آمدنت را نقاشی می کنم و جاده سفید رفتنت را خط خطی!!!!!

کسی نیست که زندگی را برایم دیکته کند. زندگی را سالهاست غلط نوشته ام . جغرافیای حضور تو از مرز دریا گذشته است.

هرگاه خواستم بنویسم ، آب داد نوک مدادم شکست . حالا با کوچکترین یادی از تو قلبم می شکند.

بیا ثانیه ها را سوگند بده تا بدانی که در ناپیدایی ات چه ها که نکشیدم .

زمین خوردن مرا تماشا نکن . بیا دستان را بگیر و ببین که دل بهانه گیرم لجوجانه پا بر زمین می کوبد و هر روز تو را از من می خواهد و گریستن مرا به همگان نشان می دهد.

بیا و ببین که باران تمنا بر گونه ام می بارد ، بیا و جواب بده به دل خسته ام که هنوز چشم به راهی دارد که تو از آن گذشتی .

منتظر آمدنت می نشینم

می خواهم با تو حرف بزنم ، با زبان پرنده های بی پناه .

اصلا می خواهم حرفهایم را در شفافترین قطرات باران بریزم و تقدیمت کنم.

می خواهم بگویم من از تنهایی متولد شده ام و در غربت ایستادگی درخت را آموخته ام .

از ساکنان زمین تو را برگزیدم .

دوباره کنار ساحل امید نشسته ام ، ساحلی که می روی همدم من است .

دیگر همه مرا می شناسند و می دانند که به امید آمدنت انتظار می کشم .

صدف های دریا مرا به خاطر می آورند.

با دست هایم شن ها را زیرو رو می کنم و می دانم دوباره می روی!!!!!!

مرغان دریایی را انتظار می کشم تا دوباره مرا به فراسوی غروب ببرند.

الهی!!!!!

وجودم پرستوی باران خورده ای است که تنها تو را می جوید .

مرا با غم عشق آشنا کن و از غم دیگر آزاد و رهایم کن.

بزن بارون که داغونم

جنون عشق در خونم

بزن پرپر کنم بارون

که عمرم شد چنان مجنون

بزن مست و خمارم کن

چو آتیشی به بارم کن

بزن دیوانه و مستم

به امید تو بنشستم

بزن بارون که دلخونم

مثال لاله وحشی

نشون عشق در خونم

بزن بارون که گریونم

برای چی چشام بازه

نمی دونم ، نمی دونم ...

روزی که چشم به جهان گشودم ناگهان صدایی در گوشم طنین افکندو

گفت:

من غمم وتا آخرین لحظه زندگی با تو خواهم بود.

من در ابتدا فکر کردم که غم عروسکیست که می توان بازیچه دست خویش قرار دهم ولی حالا فهمیدم که :

خود عروسکی هستم بازیچه دست غم!!!