شهرتنهایی

می نویسم از تو......

mmoihn — Sun, 13 Sep 2009 07:33:39 GMT

می‌نويسم از توشبي از پشت يك تنهايي نمناك و باراني تو را با لهجه ي گل هاي نيلوفر صدا كردم.تمام شب براي باطراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهايت دعا كردم.پس ازِ يك جستجوي نقره اي در كوچه هاي آبي احساس تو را از بين گل هايي كه در تنهايي ام روييد با حسرت جدا كردم
و تو در پاسخ آبي ترين موج تمناي دلم گفتي دلم حيران و سرگردان چشماني ست رويايي
و من تنها براي ديدن زيبايي آن چشم تو را در دشتي از تنهايي وحسرت رها كردم
همين بود آخرين حرفت و من بعد از عبور تلخ و غمگينت حريم چشمهايم را به روي اشكي از جنس غروب ساكت و نارنجي خورشيد وا كردم
نمي دانم چرا رفتي؟
نمي دانم چرا ، شايد خطا كردم
و تو بي آن كه فكر غربت چشمان من باشي
نمي دانم كجا ، تا كي ، براي چه ،
ولي رفتي و بعد از رفتنت باران چه معصومانه مي باريدنمي دانم چرا ؟ شايد به رسم و عادت پروانگي مان باز براي شادي و خوشبختي باغ قشنگ آرزوهايت دعا كردم

واسه شکستن

mmoihn — Sun, 13 Sep 2009 07:31:47 GMT

واسه‌ی شکستن غرور من

تو بدون که اولین بهانه‌ای

این شب که تمومی نداره

آخــرین فـرصت عاشـقانه‌ای

تو به من دروغ بگو اما بدون

که وجود من یه دنیا خواهشه

تو به من دروغ بگو اما نرو

شاید این دروغا باورت بشه

خنده‌هات دلیل بودن منه

واسه من همين بهانه كافيه

نمی‌خوام راس راسی عاشقم بشی

یه دروغ عـاشــقانــه کـــافیــه ! !

نمی دانم.....

mmoihn — Sun, 13 Sep 2009 07:30:08 GMT

نمی‌دانم دلم تنگ است

دلم در آرزوی یک نگاه پاک وبی رنگ است

نمیدانم گناهم چیست

ازاین تشویش می‌لرزم

خداوندا درونم کیست

چرا یک لحظه آرامش فراهم نیست

چرا شادی وغم همسنگ گردیده

خداوندا

کجا ماها خطا کردیم

کجا برخود جفا کردیم

نمی دانم نمی‌دانم

وازین تشویش چون دریای نا آرام

به خود می پیچم وبر خویش می‌غُرم

تباه گشته چرا عمرم

حالادیگر!!

mmoihn — Sun, 13 Sep 2009 07:26:48 GMT

حالا دیگر
نه از حادثه خبری هست
و نه از اعجاز آن چشم های آشنا

از دلتنگی ها هم که بگذریم
تنهایی تنها اتفاق این روزهای من است...

چنان دل کندم از دنیا!!!!!

mmoihn — Sun, 13 Sep 2009 07:25:56 GMT

چنان دل کندم از دنیا که شکلم شکل تنهایی ست
ببین مرگ مرا در خویش که مرگ من تماشایی ست

در این دنیا که حتی ابر نمی‌گرید به حال ما
همه از من گریزانند تو هم بگذر از این تنها

گره افتاده در کارم به خود کرده گرفتارم

به جز در خود فرو رفتن چه راهی پیش رو دارم

رفیقان یک به یک رفتند مرا با خود رها کردند
همه خود درد من بودند گمان کردم که همدردند

شگفتا از عزیزانی که هم آواز من بودند
به سوی اوج ویرانی پل پرواز من بودند

زندگی

mmoihn — Tue, 30 Jun 2009 06:22:51 GMT

زندگی خسته شدم،از تکرار روزهای خسته،از شبهای تنهایی ،از دوستان بی معرفت،از همه مردمی

که حرفهایشان دروغ و تکراری است. نمی دانم چگونه زندگی کنم !چگونه زندگی کردن را از یاد برده ام ...

همه جا را سکوت سرد و دلتنگ کننده ای فرا گرفته ،دلم برای شادی ها تنگ شده برای خنده های

بلند... از همه آدمها بدم میاد از آمهایی که دارن با دروغ زندگی می کنند . فقط به فکر رسیدن به

خواسته هاشونن حالا به هر طریقی ، احساس تهوع می کنم وقتی با این آدما حرف می زنم ، چرا واقعا

چرا ....

وقتی دلت گرفته

لزوما نشونه ضربی عشقی و اینا نیست

لزوما شکست کاری و احساسی نیست

گاهی همه چی داری و دلت میگیره

من همه چی ندارم

چیزی هم کم ندارم

اما اونی که بایدو ندارم

بهم گفت

همه مشکلت اینه که همش دلت اونو میخواد

کسی که نیست

کسی که شاید هیچ وقت نباشه

راست میگه

من تو زندگیم هیچی غیر از اون نخواستم

هیچ توقعی از هیچ کسی و چیزی نداشتم

همه چی قشنگ بود

چون منتظر اون بودم

حالا باید انتظار اومدن اون روهم نداشته باشم

سخته

بدونی اونی که عمرتو رو پیدا کردنش گذاشتی

کابوس بوده

و واقعیت نداشته و نداره

اما من آرومم

همیشه به همین راحتی با نداشته هام کنار اومدم

هیچ وقت حسرت نخوردم

و یکی از چیزایی که بهش افتخار میکنم همینه

دلم همیشه چیزایی میخواد که نباید بخواد

دلم تورو خواست

که نباید بخواد

دیگه نمیخواد

نه تو،و نه هیچ توه دیگه ای رو

خدایا فقط تویی که از همه چی خبر داری

از دل من و دل اون

دوستت دارم

زیاد ....!

غمی غمناك

mmoihn — Tue, 30 Jun 2009 06:18:20 GMT

غمی غمناك

شب سردی است و من افسرده
راه دوری است و پایی خسته
تیرگی هست و چراغی مرده
می كنم تنها از جاده عبور
دور ماندند ز من آدمها
سایه ای از سر دیوار گذشت
غمی افزود مرا بر غم ها
فكر تاریكی و این ویرانی
بی خبر آمد تا به دل من
قصه ها ساز كند پنهانی
نیست رنگی كه بگوید با من
اندكی صبر سحر نزدیك است
هر دم این بانگ برآرم از دل
وای این شب چه قدر تاریك است
خنده ای كو كه به دل انگیزم ؟
قطره ای كو كه به دریا ریزم ؟
صخره ای كو كه بدان آویزم ؟
مثل این است كه شب نمناك است
دیگران را هم غم هست به دل
غم من لیك غمی غمناك است

قرارتنهایی ما روزه جدایی فردابود

mmoihn — Tue, 30 Jun 2009 06:17:29 GMT

قرار تنهایی ما ، روز جدایی ، فردا بود
خلاصه فردا واسه ما، شروع کل دردا بود
فردا قرار بود من وتو ،از هم دیگه جدا بشیم
فردا قرار بود همدم ،گریه بی صدا بشیم
از تو چه پنهون گل من، من خیلی وقته بی تو ام
دیروز و فردا نداره ، برام چه سخته بی تو ام
یادش بخیر قلب تو بود ،برای من سنگ صبور
می خواستم عاشقت کنم، هر جور شده ، حتی به زور
حالا که نیستی لا اقل، تسکین به قلب من بده
اون که نخواست پیشم باشی ، حالا کجاست صبرم بده
چه جوری باور بکنم ، رقیب من نازت کنه
شبا کنارت بخوابه ، از خواب بیدارت کنه

یادته که زیر بارون ، تو دعا کردی بمیرم
منم قول دادم که دیگه ، عکستو بغل نگیرم
تو دعات گرفت و مُردم ،اما عاشقم هنوزم
با همون یه قاب عکست می گذرونم ، شب و روزم
لحظه های آخر تو ، میره از یادم به سختی
بدرقه ت اومدم اما ، دست تکون ندادی رفتی
یه دل خوشی دارم هنوز ، حالا که دارم می میرم
هر وقت که بارون بباره ،تو رو کنارم می بینم
نگاه به چشم خیس من، به عشق پاکم نکنید
رفیق من رفته سفر ، چند روزی خاکم نکنیــد

شاید خوشش نیاد که من، تو خاک و خون پیرهنم
مُردم ، چرا اون نمیاد ، با گل سرخ به دیدنم
توقع داشتم می میرم ،حداقل نگاه کنه
حتی نیومد لحظه ای ، با جسم من وداع کنه

فرشته

mmoihn — Sat, 23 May 2009 06:25:01 GMT

فــــــرشـتــه

روزی مردی خواب عجیبی دید. دید که پیش فرشته هاست و به کارهای آنها نگاه می کند. هنگام ورود، دسته بزرگی از فرشتگان را دیدکه سخت مشغول کارند و تند تند نامه هایی را که توسط پیک ها از زمین می رسند ، باز می کنند و آنها را داخل جعبه می گذارند. مرد از فرشته ای پرسید: شما چکار می کنید؟ فرشته در حالی که داشت نامه ای را باز می کرد، گفت: اینجا بخش دریافت است و ما دعاها و تقاضاهای مردم از خداوند را تحویل می گیریم مرد کمی جلوتر رفت . باز تعدادی از فرشتگـــان را دید که کاغذهـایی را داخل پاکت می گذارند و آن ها را توسط پیک هایی به زمین می فرستند . مرد پرسید: شماها چکار می کنید ؟ یکی از فرشتگان با عجله گفت: اینجا بخش ارسال است ، ما الطاف و رحمت های خداوند را برای بندگان به زمین می فرستیم. مرد کمی جلوتر رفت و یک فرشته را دید که بیکار نشسته است. با تعجب از فرشته پرسید: شما چرا بیکارید ؟ اینجا بخش تصدیق جواب است. مردمی که دعاهایشان مستجاب شده ، باید جواب بفرستند ولی فقط عده بسیار کمی جواب می دهند. مرد از فرشته پرسید: مردم چگونه می توانند جواب بفرستند؟ فرشته پاسخ داد: بسیار ساده، فقط کافیست بگویند : خدایا شکر

روزي روزگاري

mmoihn — Sat, 23 May 2009 06:15:30 GMT

روزی روزگاری در جزیره ای دور افتاده ،تمام احساسها کنار هم به خوبی وخوشی زندگی میکردند خوشبختی ،پولداری،عشق،دانایی،صبر،غم،ترس و.... هرکدام به روش خود میزیستند تا اینکه یه روز....دانایی به همه گفت:هرچه زودتر این جزیره را ترک کنین زیرا به زودی آب این جزیره را خواهد گرفت واگر بمانید غرق میشوید تمام احساسها بادست پاچگی قایق های خود را از انبار خونه شون بیرون آوردند تعمیرش کردند و پس از عایق کاری و اصلاح پاروها،آنها را به آب انداخته ومنتظر روز حادثه شدند روز حادثه که رسید همه چیز از یک طوفان بزرگ شروع شد وهوا به قدری خراب شد که همه به سرعت سوار قایقها شدند وپارو زنان جزیره رو ترک کردنددر این میان عشق هم سوار بر قایقش بود اما به هنگام دور شدن از جزیره متوجه حیوانات جزیره شد که همگی به کنار ساحل آمده بودند و وحشت را نگهداشته بودند ونمیگذاشتند که او سوار بر قایق شود عشق سریعاً برگشت و قایقش را به همه ی حیوانها و وحشت زندانی شده توسط آنها سپرد. آنها همگی سوار شدند ودیگر جایی برای عشق نماند قایق رفت و عشق تنها در جزیره ماند جزیره لحظه به لحظه بیشتر زیر آ می رفت عشق تا زیر گردن در آب فرو رفته بود او نمیترسید زیراترس جزیره را ترک کرده بود اما نیاز به کمک داشت.فریاد زد و از همه ی احساسها کمک خواست .اول کسی جوابش را نداد.در همان نزدیکی ها ،دوستش ..پولداری.. را دید وگفت: ..پولداری.. ..عزیز.. به من کمک کن..پولداری گفت:متاسفم ،قایق من پراز پول وشمس طلاست و جای خالی ندارد..عشق..گفت:رو به سوی قایق ..غرور .. کردوگفت:مرا نجات میدهی غرور پاسخ داد :هرگز ؛تو خیسی ومرا خیس میکنی ..عشق..رو به سوی ..غم..کرد وگفت عای غم عزیز مرا نجات بده اما غم گفت:متاسفم عشق عزیز من اونقدر غمگینم که یکی باید بیاید ون خودمو نجات بده در این بین ..خوشگذرانی و بیکاری از کنار عشق گذشتند ولی عشق هرگز از آنها کمک نخواست از دور شهوت را دید وبه او گفت: ..شهوت..عزیز من مرا نجات میدی شهوت پاسخ داد هرگز.....برو به درک....سالها منتظر این لحظه بودم که بمیری ...حالا بیام نجاتت بدم ...؟؟؟ عشق که نمیتوانست ناامید باشهرو به سوی خدا کرد وگفت خدایامنو نجات بده ناگهان صدایی از دور به گوشش رسید که فریاد میزد: نگران نباش من دارم به کمکت می آیم عشق آنقدر آب خورده بود که دیگه نمیتونست روی آب خودشو نگه داره و بیهوش شد .پس از به هوش آمدنبا تعجب خودشو تو قایق ..دانایی... یافت. آفتاب در حال طلوع مجدد بود و دریا آرامتر از همیشه. جزیره آرام آرام داشت از زیرهجوم آب بیرون می آمد زیرا امتحان نیت قلبی احساسهای دیگه به پایان رسیده بود.عشق برخواست،به دانایی سلام کرد واز او تشکر نمود دانایی پاسخ سلامش را داد و گفت:من شجاعتش رو نداشتم که به سمت تو بیایم شجاعت هم که قایقش دور از من بود نمیتوانست بای نجات تو راهی پیدا کند پس میبینی که هیچکدام از ما تو را نجات ندادیم یعنی اتحاد لازم را بدون تو نداشتیم تو حکم فرمانده بقیه ی احساسها را داری تعجب گفت:پس اون صدا کی بود که به من گفت برای نجات من میاد؟؟دانایی گفت او زمان بود...عشق با تعجب گفت زمان؟؟؟دانایی لبخندی زد و پاسخ داد:بله زمان...چون این فقط زمان است که لیاقتش را دارد که بفهمد عشق چقدر بزرگ است